Η αύξηση του ΦΠΑ δεν είναι λύση…

Του Λάζαρου Τσουμένη

Το ζήτημα της έμμεσης φορολογίας στην Ελλάδα, ανάγεται στην πιο άδικη και άνιση μορφή φόρων που επιβαρύνουν εξίσου φτωχούς και πλούσιους, καθώς χρεώνεται αδιακρίτως στις τιμές των προϊόντων και υπηρεσιών καθιστώντας αυτά σε αρκετές περιπτώσεις ακόμα πιο απλησίαστα για τα αδύνατα οικονομικά στρώματα. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελούν τα είδη ευρείας κατανάλωσης όπως τρόφιμα, ηλεκτρικό, ύδρευση, εισιτήρια, φάρμακα, εστιατόρια, καφενεία τα οποία χρεώνονται βέβαια με το χαμηλότερο συντελεστή ΦΠΑ (9%) αλλά ακριβώς λόγω της ευρύτατης αγοράς τους αποφέρουν και ανάλογα έσοδα στο κράτος. Αφού έχει προηγηθεί η αναπροσαρμογή της φορολογίας στα τσιγάρα και τα ποτά επακόλουθο είναι να μειώνονται οι αντοχές της αγοραστικής ικανότητας και συνεπώς της κατανάλωσης, πόσο λογικό είναι συνεπώς να προχωρήσουμε αμέσως σε αύξηση των συντελεστών του Φόρου Προστιθέμενης Αξίας; Πρόκειται ασφαλώς για ένα σενάριο που η κυβέρνηση έσπευσε να διαψεύσει την επόμενη μέρα, όμως είχε προηγηθεί την Κυριακή η τοποθέτηση της υπουργού που άφηνε ανοικτό το παραθυράκι και δεν γνωρίζουμε ποιον να λάβουμε περισσότερο υπόψη. Θα δεχθούμε τη θέση της υπουργού κ. Κατσέλη ότι το θέμα βρίσκεται στη διαβούλευση του φορολογικού νομοσχεδίου, ούτως ή άλλως τούτο δεν αποτελεί κακό να συμβαίνει. Το θέμα είναι πως το αντιμετωπίζει η κυβέρνηση η οποία έσπευσε χθες να διαψεύσει παρόμοια περίπτωση. Ίσως επειδή γνωρίζει και η ίδια πολύ καλά πως οι συνέπειες θα επιβαρύνουν όλους τους πολίτες εξίσου και ακριβό τίμημα θα χρεωθεί η αγορά η δυσπραγία της οποίας θα ενταθεί. Γνωρίζει επίσης πολύ καλά το οικονομικό επιτελείο ότι τα τελευταία χρόνια το κράτος αντιμετωπίζει προβλήματα στην είσπραξη του ΦΠΑ καθώς υπάρχει τεράστιο μερίδιο που δεν αποδίδεται ίσως επειδή σε μεγάλο βαθμό και οι επιχειρηματίες δεν έχουν ρευστότητα να τον καλύψουν. Είναι προτιμότερο συνεπώς να βρεθούν άλλοι τρόποι για να καλυφθούν οι ανάγκες του Δημοσίου και σε τελική ανάλυση δεν είναι δυνατό να ακούμε καθημερινά για μια γκρίζα καθημερινότητα με το ένα εισπρακτικό μέτρο μετά το άλλο. Ας υπάρξει και μια αντιστροφή, δεν είναι όλα μονόδρομος…

In tempore opportune*
(28.06.2007)

Του Λάζαρου Τσουμένη

Κι αυτοί, γαλήνιοι, το δρόμο παίρνουνε π’ άκρη δεν έχει
Χωρίς το βλέμμα τους να σκοτεινιάσει ή να λυγίσει.
Μανόλης Αναγνωστάκης


Κι έρχεται κάποτε μια μέρα, μια μέρα όπως τόσες άλλες να προστεθεί στο μετρητή του χρόνου. Μόνο που δεν είναι συνηθισμένη μέρα, ούτε ένα απλό ξεφύλλισμα του ημεροδείκτη. Είναι σαν ένα σημάδι στον τοίχο, αλλά τίποτα το αξιόλογο για τους πολλούς δεν συμβαίνει. Παραπέμπει μόνο σε κάτι από χρώμα εποχών, από τους Βιετκόγκ στις υπόγειες σήραγγες ή τους Ερυθρούς Χμερ που βγαίνουν από τους υπονόμους.
Κάπως έτσι τελειώνουν οι κύκλοι της σιωπής και αρχίζουν κάποιοι άλλοι, ενόσω ξεφυλλίζεις το άλμπουμ του χρόνου ανασκαλεύοντας τα αποτυπώματά του. Άνθρωποι σεβαστοί και αξιοπρεπείς με εγκαρτέρηση στα σκληρά χτυπήματα των καιρών. Άνθρωποι που μπορεί να μην είχαν μια δραχμή, ούτε για τσιγάρο, μήτε για ψωμί και φάρμακα, άνθρωποι που ένιωθαν για μόνο κτήμα τους την αγάπη και την ελπίδα όλων. Άνθρωποι που έζησαν ξένους και ντόπιους κατακτητές, που δεν λύγισαν σε στρατόπεδα και κακουχίες, που δεν υπέταξαν ποτέ την ψυχή τους παρά μόνο την είδαν να κουρνιάζει στα κατάβαθα όταν τους έκρουσε τη θύρα η χλεύη και το μίσος των ισχυρών.
Όταν τέτοιους ανθρώπους έχεις κατά νου, έχει αξία να πορεύεσαι καλά στη ζωή σου, να γνωρίζεις όλες τις πτυχές της, να τη γεύεσαι μέχρι την τελευταία σταγόνα. Αλλά εξίσου σημαντικό είναι να ανταπεξέρχεσαι σε όποιες καταστάσεις, όσο πολύπλοκες και δυσβάσταχτες κι αν είναι.
Αρκεί μόνο να θυμάσαι, να σημαδεύεις τα ίχνη σου μην τυχόν και συμβεί να χάσεις στη διαδρομή ότι πιο πολύτιμο έχεις, την ψυχή σου. Και να οπλίζεσαι με χαλύβδινη δύναμη και θάρρος, να προχωράς πάντα μπροστά, ότι και να συμβαίνει γύρω σου, όσες απώλειες κι αν μετράς, όσες πληγές κι ανέχειες αν γνωρίζεις. Δεν διστάζεις, παρά μόνο προχωράς μπροστά, πάντα μπροστά…

* Στον κατάλληλο χρόνο,
εν καιρώ τω δέοντι

Ανοίγουν το κουτί της Πανδώρας
(δημοσιεύθηκε 30.01.2009)

Του Λάζαρου Τσουμένη

Καλώς τον, κι ας άργησε. Περί του μουσουλμάνου βουλευτή του ΠΑΣΟΚ Τσετίν Μαντατζή ο λόγος, ο οποίος σε πρόσφατη αναφορά του χαρακτήρισε τη μουσουλμανική μειονότητα της Θράκης «τουρκική και αναπόσπαστο κομμάτι του μεγάλου τουρκικού έθνους». Το κόμμα του καταδίκασε τη συγκεκριμένη θέση και άφησε ανοικτό το ενδεχόμενο επιβολής κυρώσεων κατά του βουλευτή ενώ θα του ζητήσει να προβεί σε διορθωτική δήλωση. Αρκεί όμως αυτό; Και για να βάλουμε τα πράγματα σε μια σειρά, πρόκειται για μεμονωμένο περιστατικό ή για μια νέα τροπή σε μια διαδικασία που έχει ύποπτη αφετηρία και απρόβλεπτο φινάλε;

Εάν ισχύει το δεύτερο, ούτως ώστε στα πλαίσια των γεωπολιτικών ανακατατάξεων να ανατραπεί περαιτέρω ο συσχετισμός δυνάμεων, τότε διανύουμε μια από τις πιο ανησυχητικές περιόδους της νεότερης ιστορίας τα όρια της οποίας δεν είναι ελεγχόμενα. Η θέση αυτή μπορεί να ενισχυθεί και από το γεγονός ότι οι Μουσουλμάνοι στήνουν στη Θράκη πανεπιστημιακό ίδρυμα η υπόσταση του οποίου δονεί το οποίο δεν αποκλείεται να διαπνέεται από δομές της τουρκικής πολιτικής.

Αποκομίζουμε την εντύπωση πως κάποιοι επιχειρούν χαραμάδα προς χαραμάδα να ανοίξουν το κουτί της Πανδώρας αδιαφορώντας για την ειρηνική συνύπαρξη των λαών και τους κοινούς προσανατολισμούς τους για πρόοδο και ευημερία. Δεν αντιλαμβάνονται πως οι λαοί έχουν αηδιάσει από τους όποιους τεχνητούς διαχωρισμούς. Είναι δυνατό οι χώρες της περιοχής να βιώνουν τη μια τις εντάσεις των γκρίζων ζωνών, την επόμενη τις ανεδαφικές εθνολογικές διεκδικήσεις, την τρίτη να ματώνουν για να φθάσουν σε ένα καλό βιοτικό επίπεδο και την άλλη να βρίσκονται αντιμέτωποι με το φάσμα της ανεργίας και της πείνας;

Είναι προφανές ότι η κρίση της οικονομικής πολιτικής της γειτονικής χώρας, η αδυναμία της να εισέλθει στην Ευρωπαϊκή Ένωση και ο ρόλος μιας ηγέτιδας δύναμης που επιδιώκει εντέχνως για λογαριασμό του μουσουλμανικού κόσμου την ωθούν σε επικίνδυνα παιχνίδια τα οποία δεν αντιμετωπίζονται από ελληνικής πλευράς με τη δέουσα δυναμική. Μια απλή δήλωση καταδίκης των δηλώσεων του βουλευτή όχι μόνο δεν αρκεί αλλά αφήνει ερωτηματικά και για αυτό ακόμα το ελληνικό κοινοβούλιο όπου βρίσκουν φωνή να ακουστούν τα εκκολαπτόμενα «αυγά του φιδιού».

Πίσω από τα νούμερα, υπάρχουν άνθρωποι!

Του Λάζαρου Τσουμένη

Καλό το σκηνικό αλλά ολίγον τι ρετρό. Το είχαμε δει και επί των ημερών της αλήστου μνήμης κυβέρνησης Καραμανλή, όταν οι Βρυξέλλες ή το διεθνές νομισματικό ταμείο έθεταν επιτακτικά την ανάγκη λήψης διαρθρωτικών μέτρων μονίμου χαρακτήρα και οι υπουργοί έπιαναν τα ταμπούρια του Παπαφλέσσα σηκώνοντας μπαϊράκι, έτσι για να διασφαλίσουν και τη μάχη του ψηφοδελτίου. Έλα όμως που χρόνο με το χρόνο τα πράγματα χειροτερεύουν και οι κοινοτικοί επιμένουν να γίνουν όσα εκείνοι θέτουν ως στόχο ανεξαρτήτως αν η εφαρμογή τους θα αποτελέσει καταστροφή για εκατοντάδες χιλιάδες εργαζόμενους!

Όπως φαίνεται τώρα με τα ελλείμματα και το δημόσιο χρέος βρήκαν τη «χρυσή ευκαιρία» και παίρνουν τη μεγάλη ρεβάνς. Μέσα σε διάστημα μιας ημέρας ήρθαν, είδαν και απήλθαν αφού έθεσαν προς εξέταση ακόμα πιο σκληρά μέτρα όπως η μείωση των συντάξεων και η αύξηση των ορίων ηλικίας για συνταξιοδότηση. Θεωρούν μάλιστα πως μπορούν να υποχρεώσουν τους συνταξιούχους να ζουν με ανώτατο όριο τα 720 ευρώ αλλά δεν μας λέει κανείς αν οι εισφορές που κατατέθηκαν επί δεκαετίες αντιστοιχούν πράγματι στο ποσό αυτό ή σε πολύ μεγαλύτερο, όπως και με ποιο τρόπο θα αποτραπεί η αιμορραγία των εισφορών που ξεπέρασε το 2009 το αστρονομικό ποσό των 8,5 δισ. ευρώ.

Ούτε κουβέντα για τις καταθέσεις των ασφαλιστικών ταμείων που ήταν άτοκες στην Τράπεζα Ελλάδος από όπου κάποιοι τις φυγάδευσαν για λογαριασμό τους στην Ελβετία για να τις μετατρέψουν σε πολυτελείς βίλες. Ούτε νύξη για την αυξανόμενη ανεργία που ξεπέρασε ήδη τα 850.000 άτομα και όλα δείχνουν πως είναι θέμα χρόνου να φθάσουμε το ένα εκατομμύριο ανέργους. Με ποιο σκεπτικό λοιπόν πρέπει να προταχθεί η μείωση πάση θυσία των ελλειμμάτων χωρίς να λαμβάνεται πρόνοια για την ανάκαμψη της οικονομίας, την αύξηση της απασχόλησης και κατ’ επέκταση της κατανάλωσης; Οι τεχνοκράτες που δίνουν συμβουλές και κάποιες κυβερνήσεις που τους κάνουν… ευαγγέλιο, καλό είναι να δουν λίγο πέρα από τα ψυχρά νούμερα, εκεί όπου η πραγματικότητα έρχεται αντιμέτωπη με ανθρώπινα δράματα και καταστάσεις εξαθλίωσης.

ΑΟΤ

19.08.2009
Α.Ο. Τρίκαλα: Ή στραβός είναι ο γιαλός…

Του Λάζαρου Τσουμένη 

Όλοι όσοι στην πόλη αυτή υποδεχθήκαμε με αισθήματα ικανοποίησης την άνοδο του Α.Ο. Τρίκαλα στη Γ΄ Εθνική Κατηγορία τρέφαμε ελπίδες για μια καλή πορεία στο νέο πρωτάθλημα. Παρακολουθήσαμε τις κινήσεις της διοίκησης για ενίσχυση του έμψυχου δυναμικού, την ανάληψη των καθηκόντων από έναν πολλά υποσχόμενο προπονητή και την επίπονη προετοιμασία για να κτιστεί μια καινούργια ομάδα. Καλά έως εδώ και υποχρέωση του καθενός να ανταποκριθεί ενεργά και στο μέτρο του δυνατού στην οικονομική ενδυνάμωση κατά τη διάθεση των διαρκείας. 
Από του σημείου αυτού όμως έχουν προκύψει ορισμένες αξιοσημείωτες παρατηρήσεις στις οποίες οφείλουμε να εστιάσουμε την προσοχή με δεδομένο ότι η υπόσταση όλων των θεμάτων που αφορούν την κοινωνία, ανεξαρτήτως μορφής και περιεχομένου, έχει ως επιστέγασμα την πολιτική διάσταση. Διότι αν δεν ίσχυε για παράδειγμα το σημερινό καθεστώς της ποδοσφαιρικής αγοράς βασιζόμενο στο νόμο προσφοράς και ζήτησης, η ομάδα των Τρικάλων θα διατηρούσε ένα ζωντανό κύτταρο και δεν θα είχε στις τάξεις της μόλις πέντε Τρικαλινούς στους 25 ποδοσφαιριστές. Όταν ένας Τρικαλινός θα παίζει στην ομάδα ως βασικός (όπως κι ένας Λαρισαίος στην ΑΕΛ) δεν οφείλουν κάποιοι να διερωτηθούν στον τόπο αυτό τι απέγινε το άλλοτε φυτώριο του θεσσαλικού κάμπου, αυτού που έφθασε να αναδείξει ακόμα και πρωταθλήτρια Ελλάδος; 
Είναι δικαίωμα κάθε ποδοσφαιριστή, Έλληνα ή και ξένου, να διεκδικεί μια θέση σε μια ομάδα όπως ο Α.Ο. Τρίκαλα, αλλά τούτο δεν σημαίνει πως τα τρικαλινά παιδιά θα πετάγονται στον Καιάδα, ή θα αγωνίζονται μόνο για τη φανέλα! Θα έπρεπε επίσης να γνωρίζουν οι παράγοντες πως μια ομάδα με λαμπρή ιστορία ποδοσφαιριστών της εποχής που έπαιζαν για την πορτοκαλάδα, νομοτελειακά δεν υποκαθίσταται από κανένα ονοματεπώνυμο όσα κι αν είναι διατεθειμένος να προσφέρει. Πολύ περισσότερο μάλιστα θα είναι δύσκολο να συσπειρώσει τους φιλάθλους όταν αλλάζει το σήμα της ομάδας που καθιερώθηκε στη συγχώνευση της ΑΕΤ και του Αχιλλέα, όταν λειτουργεί εν θερμώ στην κριτική, ή όταν ματαιώνεται τα μεσάνυχτα φιλικός αγώνας με μια ομάδα όπως τα Μετέωρα, η οποία επί δεκαετίες εκπροσωπεί επάξια την Καλαμπάκα στα εθνικά πρωταθλήματα. Εν τέλει ή στραβός είναι ο γιαλός ή στραβά αρμενίζουμε. 

Το φουμάρισμα
του υπεράνθρωπου


Συγνώμη ζήτησε ο Μαικλ Φελπς, οκτώ φορές Ολυμπιονίκης στο Πεκίνο για την εμφάνιση φωτογραφίας του σε αμερικανική εφημερίδα να φουμάρει από νεροσωλήνα που χρησιμοποιείται από τους χρήστες της ινδικής κάνναβης. Εκ των πραγμάτων αναγκάστηκε να παραδεχθεί την πράξη του επικαλούμενος το νεαρό της ηλικίας του (23 ετών) και υποσχόμενος ότι δεν θα επαναληφθεί ξανά στο μέλλον. Η φωτογραφία τραβήχτηκε στις αρχές Νοεμβρίου στη διάρκεια ενός πάρτι και παρά την κατάθεση συγνώμης αποτελεί αδιάσειστο στοιχείο για τη WADA να κινήσει αυτόματα τις διαδικασίες του κανονισμού. Τούτο σημαίνει πως είναι δυνατό να του επιβληθεί αυτόματα ποινή τετραετούς αποκλεισμού και να μη συμμετάσχει στους Ολυμπιακούς αγώνες του 2012, είναι πραγματικά μια πρόκληση για τους εμφανιζόμενους ως αδέκαστους ιθύνοντες της Διεθνούς Ομοσπονδίας που έχουν αποδεκατίσει με τα ευρήματα του ντόπινγκ ολόκληρες ολυμπιακές ομάδες.
Είμαστε όλοι περίεργοι να δούμε πως θα διαχειριστούν το πρόβλημα οι Αμερικανοί που έφθασαν στην προηγούμενη Ολυμπιάδα να ζητήσουν από τους Κινέζους συγκεκριμένη ώρα διεξαγωγής των αγωνισμάτων της Κολύμβησης έτσι ώστε να ικανοποιηθούν οι χορηγοί του Φελπς μέσω της τηλεοπτικής μετάδοσης. Φυσικά από ένα λάθος δεν ζητάει κανείς να εξοντωθεί ένας υπεράνθρωπος με συγκομιδή μεταλλίων και ρεκόρ που δεν έχουν προηγούμενο, ούτε απαιτεί να τον μεταχειριστούν ως εξιλαστήριο θύμα σε ένα διεθνές κύκλωμα που εκπέμπει μπόχα και δυσωδία. Η εικόνα του όμως προδιαθέτει πως ο υπεραθλητής που υποστήριζε ότι λαμβάνει έως 10.000 θερμίδες την ημέρα έχει κάπου κλονιστεί και θέλησε να αρπάξει την ευκαιρία να ξεδώσει καπνίζοντας με το «νεροσωλήνα». Ανθρώπινη στιγμή και οι περισσότεροι θα το δουν με κατανόηση. Ερωτηματικό αν ισχύει το ίδιο και με τους Αμερικανούς οι οποίοι εκ συστήματος εμφανίζονται ως αμείλικτοι τιμωροί στις περιπτώσεις ντοπαρίσματος. Μεγαλοψυχία εναντίον μικροψυχίας. Ανεξαρτήτως αυτού η μοίρα των μεγάλων από την κόκα του Μαραντόνα μέχρι τη φούντα του Φελπς κάπου διασταυρώνεται άκρως επικίνδυνα.

Σαπουνόπερα

για αυτοδυναμία

Του Λάζαρου Τσουμένη

Η μεθόδευση της Νέας Δημοκρατίας να ισχύσει ο νέος εκλογικός νόμος από τις επόμενες εκλογές και όχι από τις μεθεπόμενες, προκειμένου να εξασφαλίσει το πρώτο κόμμα το μπόνους των 50 εδρών αποσκοπεί σε μια πλασματική αυτοδυναμία. Επικαλείται μάλιστα η κυβέρνηση με δηλώσεις κορυφαίων στελεχών την ανάγκη να υπάρξει ομαλή και απρόσκοπτη διακυβέρνηση της χώρας μετά τη διεξαγωγή των εκλογών, λαμβάνοντας προφανώς υπό τις παρούσες συνθήκες ως δεδομένη την αδυναμία επίτευξης αυτοδυναμίας εν μέσω όξυνσης της οικονομικής κρίσης.

Από την πλευρά του ΠΑΣΟΚ η πρόταση απορρίφθηκε ασυζητητί και καλώς έπραξε η αξιωματική αντιπολίτευση σεβόμενη όπως δήλωσε τους θεσμούς, της διενέργειας δηλαδή των προσεχών εκλογών με τον ισχύοντα εκλογικό νόμο, όπως προβλέπεται από την κείμενη νομοθεσία. Επίσπευση ισχύος του νόμου Παυλόπουλου προϋποθέτει τη συμφωνία τουλάχιστον 200 βουλευτών, ήτοι πρέπει να υπάρξει κοινή γραμμή Ν.Δ και ΠΑΣΟΚ. Εύλογο θεωρείται ότι το ΠΑΣΟΚ δεν «τσίμπησε» ευελπιστώντας στην αυτοδυναμία, διαφορετικά θα ήταν υποχρεωμένο να αποδεχθεί μια ανοικτή συνεργασία που θα του στοίχιζε και εκλογικά.

Περισσότερο ενδείκνυται η πρόταση για να οδηγηθούμε σε πολιτικά συμπεράσματα. Πρωταρχικής σημασίας το γεγονός ότι για πρώτη φορά επισήμως η κυβέρνηση αποδέχεται την περίπτωση πρόωρων εκλογών και εξίσου σοβαρό ότι φοβάται την περίπτωση που βγει αποδυναμωμένη η ίδια και το ΠΑΣΟΚ από τις κάλπες, έτσι ώστε να είναι αναπόφευκτη η επιδίωξη μιας μετεκλογικής συνεργασίας. Έχοντας αυτό κατά νου σπεύδει εκ των προτέρων να προλειάνει το έδαφος ώστε να υποκλέψει τις έδρες για το πρώτο κόμμα, είτε είναι η ίδια (όπως εκτιμά), είτε το ΠΑΣΟΚ. Γι αυτό πετάει το δόλωμα μήπως και «τσιμπήσει» η αξιωματική αντιπολίτευση.

Αποδεικνύεται πάντως και μια νοοτροπία διατήρησης του δικομματικού συστήματος εξουσίας, με τεχνητά μέσα και με όποιο τίμημα είναι δυνατό να αποβεί σε βάρος των σχεδιασμών για διεύρυνση των πολιτικών και κοινωνικών δυνάμεων που έχουν τη δυνατότητα πρόσβασης στην εξουσία. Προφανώς η Νέα Δημοκρατία δεν είναι δυνατό να το αγνοεί. Στην περίπτωση λοιπόν που δεν ισχύσει ο νόμος Παυλόπουλου και δεν επιτευχθεί αυτοδυναμία, τι ακριβώς σχεδιάζει να πράξει η κυβερνώσα παράταξη;

Τι είναι εκείνο που τη φοβίζει, τι θέλει να αποφύγει και αγχώνεται με το στόχο της αυτοδυναμίας παραπέμποντας σε σπαραξικάρδιες σαπουνόπερες; Από την απάντηση στο ερώτημα θα εξαρτηθεί και το πρόγραμμα που έχει κατά νου η κυβέρνηση στο δρόμο για τις κάλπες, όπου οι δημοσκοπήσεις της δίνουν μια σταδιακή ανάκτηση της επιρροής αλλά το ΠΑΣΟΚ είναι εκείνο που θα προσπαθήσει να πείσει με τον «αέρα» του πρώτου νικητή.