Μια αρχαία ελληνική συμβουλή για ισχυρούς και αλαζόνες ηγέτες

Μια αρχαία ελληνική συμβουλή για ισχυρούς και αλαζόνες ηγέτες

Ένας αετός κυνηγούσε κάποτε έναν λαγό με τόσο μεγάλη ταχύτητα και επιδεξιότητα που όλα έδειχναν ότι το άτυχο ζώο δεν θα αργούσε να πέσει στα νύχια του. Κατατρομαγμένος, απελπισμένος και κουρασμένος από το τρέξιμο ο λαγός συνάντησε ξαφνικά στον δρόμο του ένα μικροσκοπικό σκαθάρι και προσπέφτοντας στα πόδια του είπε:

“Σε παρακαλώ, προστάτεψέ με από τον αετό και βοήθησέ με να γλιτώσω τη ζωή μου.”

Το σκαθάρι λυπήθηκε τον λαγό, του έδωσε θάρρος και υποσχέθηκε ότι θα του συμπαρασταθεί. Πράγματι, όταν ο αετός πλησίασε το θήραμά του το σκαθάρι μπήκε ανάμεσα σε αυτόν και το λαγό και του φώναξε:

“Αυτό το πλάσμα είναι υπό την προστασία μου. Άσε το να ζήσει και ψάξε κάπου αλλού για την τροφή σου.”

Read more: http://enallaktikidrasi.com/2014/08/mia-arxaia-elliniki-symvoule-gia-isxyrous-kai-alazones-igetes/#ixzz39dYz01DQ

74η Πανελλήνια Ορειβατική Συνάντηση -- Ψηλορείτης

Στις κορυφές και τα φαράγγια της Κρήτης

Ο ΣΟΧΤ μετείχε με 15 μέλη στην Πανελλήνια συγκέντρωση του Ψηλορείτη – Ένα πλούσιο οδοιπορικό σε ορειβατικές, πολιτιστικές δραστηριότητες αλλά και σε εξωτικές παραλίες

Με αφορμή τη διοργάνωση της 74^ης Πανελλήνιας Ορειβατικής Συνάντησης στις 19 και 20 Ιουλίου (ανήμερα του Αη Λιός) από τους Ορειβατικούς συλλόγους Ηρακλείου και Ρεθύμνου για πρώτη φορά από το 1948 στον Ψηλορείτη (2.456 μέτρα) ο Σύλλογος Ορειβασίας Χιονοδρομίας Τρικάλων με 15 μέλη παράλληλα με τη συμμετοχή στις εκδηλώσεις κατάρτισε ένα πλούσιο δεκαήμερο «γεμάτο» από ορειβατικές πορείες, διασχίσεις, πολιτιστικές και τουριστικές επισκέψεις και φυσικά αναρίθμητες βουτιές στα καταγάλανα νερά της νότιας και βόρειας ακτογραμμής του νησιού. Με πρώτο σταθμό του ταξιδιού το Ηράκλειο είχαμε στη διάθεσή μας μερικές ώρες να γνωρίζουμε την πόλη. Κατόπιν επισκεφθήκαμε το Ενυδρείο στις Γούρνες όπου θαυμάσαμε τον πανέμορφο κόσμο της θάλασσας, αυτόν που πρέπει να προστατεύσουμε πάση θυσία. Επόμενος σταθμός η Κνωσός.

• Στην Κρήτη ο επισκέπτης που θέλει να γνωρίσει καλύτερα όλες τις πλευρές του νησιού πρέπει να ισορροπήσει ανάμεσα στην ιστορία και τους ανθρώπους, τους θρύλους και τις παραδόσεις, να ξεχωρίσει τα ίχνη που χάνονται στους αρχαίους χρόνους, να αδράξει το μίτο της Αριάδνης και τους συμβολισμούς των μύθων περιηγούμενος στα αρχαία ανάκτορα της Κνωσού, κατόπιν να ανηφορίσει προς τα Ανώγεια (στάση για καφέ και επίσκεψη στο μουσείο Ξυλούρη) και στη συνέχεια προς την Κοιλάδα της Νίδας στα 1358 μέτρα. Εκεί κοντά στο Σπήλαιο Ιδαίον Άντρον η Ρέα σύζυγος του Κρόνου είχε κρύψει το στερνοπαίδι της τον Δία για να τον γλιτώσει από τη μανία του πατέρα του.

Σε ένα γραφικό εκκλησάκι πάνω από τη Νίδα (που κάποιους μας ταξίδεψε πίσω στο χρόνο καθώς είχαμε κατασκηνώσει σε μια αντίστοιχη ανάβαση το 1994), διοργανώθηκε η Πανελλήνια Συγκέντρωση στην οποία οι Κρητικοί μας καλωσόρισαν με τσικουδιά, κρύο νερό και ζεστά χαμόγελα. Λίγο αργότερα διαπιστώσαμε πως για πρώτη φορά οι διοργανωτές (πήραν άριστα σε πολλά σημεία) άφησαν κατά μέρους μονότονες διαδικασίες δίνοντας το νόημα στο χορό και το γλέντι. 

Προηγήθηκε πλούσιο φαγητό με «σπεσιαλιτέ» οφτό (το αρνάκι ψήνεται όρθιο σε δύο αντικριστά κομμάτια), χοιρινό, πιλάφι, σαλάτα και άφθονο κρασί χωρίς τη χρήση πλαστικών πιάτων. Το γλέντι άναψε για τα καλά όταν το χορευτικό του συλλόγου Ανωγείων υπό τους ήχους της λύρας χόρεψε κρητικούς χορούς κι ανάμεσά τους έναν παραδοσιακό που ξεκινά χωρίς μουσική γιατί ανάγεται στους βοσκούς που προσπαθούσαν με τον τρόπο αυτό να μην αφήνουν να ακούγεται το κλάμα του Δία και τον αντιληφθεί ο Κρόνος. Έτσι το γλέντι κορυφώθηκε μέχρι τις 2 το πρωί κάτω από έναν διαμαντένιο ουρανό όπου τα αστέρια έμοιαζαν να θέλουν να διακοσμήσουν τη σκοτεινή νύχτα και να φωτίσουν τους τσοπάνηδες στη νυχτερινή βοσκή προς το μυτάτο.

Την επομένη, που άρχισε με αραιή συννεφιά, ο ΣΟΧΤ για την ανάβαση στην κορυφή του Τιμίου Σταυρού χωρίστηκε σε δύο ομάδες η μία ακολούθησε τη διαδρομή από τη Νίδα με κατεύθυνση στην κορυφή και η άλλη πήγε οδικώς στο Λιβαδιώτικο Αόρι στο Λάκκο του Μυγερού (καταφύγιο) όπου από τη βορειοδυτική πλευρά μέσω πλακόστρωτης στράτας πορεύτηκε προς την κορυφή. Δυστυχώς ο καιρός εκείνο το πρωί άλλαξε και στο μεγάλο υψόμετρο πυκνή ομίχλη έκλεινε το τοπίο, κρύος και ισχυρός αέρας φυσούσε από δυτικά φέρνοντας στάλες βροχής και κάνοντας αναγκαίο το χειμερινό ντύσιμο για όσους το είχσν. Παρόλα αυτά η συνάντηση των δύο ομάδων έγινε στην κορυφή και με την επάνοδο όλων στο Μυγερό ξεκίνησε η περιήγηση στην Κρήτη.

Πρώτη στάση κάναμε στα Ζωνιανά όπου η έκπληξη ήταν το Μουσείο του κ. Διονύση Ποταμιάνου (αδελφού των εφοπλιστών, ο ίδιος προτίμησε να εγκατασταθεί στην Κρήτη όπου ζει μόνιμα με την οικογένειά του). Έχει δημιουργήσει ένα μουσείο κέρινων ομοιωμάτων αναφερόμενο στους αγώνες Ελλήνων και Κρητών αγωνιστών.                                                                                                                                                                               

Αρχή από την Πρέβελη

Τη Δευτέρα με βάση το κάμπινγκ στον Πλακιά στη Νότια Κρήτη επισκεφθήκαμε την ειδυλλιακή Πρέβελη με την ασυναγώνιστη ομορφιά της, τα κρυστάλλινα νερά και πορευτήκαμε στις όχθες του ποταμού με την πλούσια βλάστηση, τους αυτοφυείς φοίνικες που συνθέτουν ένα σκηνικό εξωπραγματικό.

Την επομένη σειρά είχε το φαράγγι Ίμβρος ή Ίμπρος απόστασης επτά χιλιομέτρων που ανήκει στη Χώρα των Σφακίων ξεκινάει από το οροπέδιο Ασκύφου και καταλήγει στο χωριό Κομιτάδες κοντά στην παραλία του Φραγκοκάστελου. Μέσα από αυτό διέρχεται παλιό μονοπάτι που συνέδεε κάποτε τα Χανιά με τα Σφακιά. 

Τα κυπαρίσσια, τα σφεντάμια και πρίνοι σε μια συναρπαστική διαδρομή δεν αργούν να δώσουν τη θέση τους στο θυμάρι και το φλισκούνι και το λιγοστό δίκταμο φυλακίζοντας πρωτόγονα τις αισθήσεις. Σε κάποιο σημείο το φαράγγι στενεύει σε πλάτος δύο μέτρων ενώ υψώνονται οι βράχοι στα 300 μέτρα (!), ενώ σε κάποιο άλλο σχηματίζει μια τεράστια καμάρα γνωστή ως Ξεπητήρα.

Το Φραγκοκάστελλο ένα μεσαιωνικό κάστρο που βρίσκεται στη νότια ακτή της Κρήτης, περίπου 12 χιλιόμετρα ανατολικά της Χώρας Σφακίων. Αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα αξιοθέατα της περιοχής και φημίζεται για το φαινόμενο που είναι γνωστό ως Δροσουλίτες, που παρατηρείται στον κάμπο γύρω από το κάστρο, κάθε χρόνο στα τέλη της άνοιξης. Μια στρατιά από νεκρούς πολεμιστές με αστραφτερές πανοπλίες προελαύνει προς τη θάλασσα πάνω απ΄το Φραγκοκάστελο. Λένε πως είναι ο Χατζημιχάλης Νταλιάνης με τους στρατιώτες του που υπερασπίστηκαν το κάστρο από τους Οθωμανούς.

Στο Φαράγγι της Σαμαριάς

Οδικώς περνάμε στη βόρεια Κρήτη με προορισμό τα Χανιά. Από εκεί επίσης οδικώς μια ομάδα πάμε στον Ομαλό για να κάνουμε τη διάσχιση του Φαραγγιού της Σαμαριάς πασίγνωστου για τις ομορφιές του. Εκεί ενώ η ώρα είναι 10.45 οι άνδρες της Πυρασφάλειας μας πληροφορούν ότι το τελευταίο καραβάκι από την Αγία Ρουμέλη (έξοδο του φαραγγιού) είναι στις 17.30, οπότε πρέπει να διανύσουμε μέσα στο διάστημα αυτό τα 16 χιλιόμετρα της διαδρομής.

Ξεκινώντας με την έγνοια του χρόνου πότε ορθώνεται ο πανύψηλος όγκος του Γκίγκελου, πότε αντικρίζουμε τον απρόσιτο όγκο της κορυφής Πάχνες (2.453 μέτρα) της υψηλότερης των Λευκών Ορέων. Η πορεία στο Φαράγγι είναι μοναδική, γίνεσαι ένα με τον κόσμο της φύσης, το δέος των πανύψηλων βράχων, η ποικιλία των δέντρων, των αρωματικών φυτών και της μορφολογίας του εδάφους ξεπερνά ακόμα και διάσημους καλλιτεχνικούς εκφραστές. Κοντά στο κέντρο της διαδρομής η παλιά Σαμαριά με τα αγριοκάτσικα που απαλλοτριώθηκε αρχές της δεκαετίας του ’60 και μαζί της τελειώνουν και τα λημέρια των κινημάτων κατέφευγαν εκεί, ειδικά στον απελευθερωτικό αγώνα κατά των Τούρκων. Όταν μετά από ώρες φθάνεις στις Πόρτες, εκεί στη στενή πύλη είναι πλέον θέμα χρόνου να καλύψεις την επόμενη διαδρομή. Φθάσαμε όλοι αισίως και πήραμε το καραβάκι για τη Χώρα των Σφακίων (11 ευρώ παρακαλώ) και από εκεί το λεωφορείο του ΚΤΕΛ για μια απόσταση 1.45 ώρα μέχρι τα Χανιά.

Σε ειδυλλιακές παραλίες

Τις δύο επόμενες ημέρες επισκεφθήκαμε τη λιμνοθάλασσα του Μπάλου μια ρηχή παραλία με άμμο που σχηματίζεται ανάμεσα στο Ακρωτήριο της Γραμβούσας και το μικρότερο ακρωτήριο Τηγάνι, ένα από τα πιο φωτογραφημένα θέματα της Κρήτης. Κλείσαμε τη μέρα με μια βουτιά στα κύματα της Φαλάσαρνας πριν απολαύσουμε  τη γευστική κουζίνα σε ένα παραθαλάσσιο ταβερνάκι του Κισσάμου. Την επομένη, προτελευταία ημέρα προορισμός ήταν η εξωτική παραλία της Ελαφονήσου, στο νοτιότερο άκρο του Ν. Χανίων, όπου η ματιά χάνεται στο απέραντο γαλάζιο.

• Αποχαιρετήσαμε την Κρήτη κάνοντας μια βόλτα στα στέκια της πόλης των Χανίων και τους τάφους των Βενιζέλων. Όσοι είχαμε ξαναπεράσει όλο και κάποιες μνήμες είχαμε φυλαγμένες για να τις ανασύρουμε και να διαπιστώσουμε πως ο χρόνος μπορεί να περνάει γρήγορα όμως δεν σβήνει τα πάντα. Μια πόλη που αναπτύσσεται ταχύτατα και συγκεντρώνει τα βλέμματα τουριστών από όλο τον κόσμο. 

Αυτό το διαπίστωσε και ο φίλος μας ο Βάιος ως απόστρατος του ναυτικού που δεν παρέλειψε να επισκεφθεί το Ιδαίον Άντρον μέσα στη νύχτα, ενώ το επόμενο απόγευμα θεάθηκε να αλλάζει μπαλιές με Γερμανίδες ποδοσφαιριστές στην παραλία του Πλακιά. Τον αφήσαμε στον Πειραιά με προορισμό το Μοναστηράκι..

Εν τέλει όλα πήγαν καλά στην εξόρμηση και επιστρέψαμε ικανοποιημένοι και ενθουσιασμένοι, αν εξαιρέσουμε την παγερή θέα των πολεμικών πλοίων στο λιμάνι της Σούδας. Βασικό ρόλο σε αυτό έπαιξαν η καλή διάθεση όλων, η προεργασία για εισιτήρια και διαμονή από τη Βιβή Τόγελου, η ακούραστη οδήγηση του Βασίλη Σιδέρη που κάλυψε αμέτρητα χιλιόμετρα πολλές φορές σε χωματόδρομο, όπως και οι ειδικές γνώσεις του Θύμιου Σαλιάχη. Καλό καλοκαίρι σε όλους και καλές αναβάσεις!

 Λ.Τ.

Ελένη, μια τραγωδία με αίσιο τέλος

Ο Π.Σ. «Το Βαρούσι» σε παράσταση αρχαίου θεάτρου στην Επίδαυρο

Την παράσταση «Ελένη» του Ευριπίδη είχαν την ευκαιρία να παρακολουθήσουν το περασμένο Σάββατο στην Επίδαυρο όσοι συμπολίτες μετείχαν στην εκδρομή που διοργάνωσε ο δραστήριος Πολιτιστικός Σύλλογος «Το Βαρούσι». Μια πολλαπλά ενδιαφέρουσα παράσταση αφενός για το περιεχόμενο του έργου που θεωρείται η μοναδική αρχαία τραγωδία με αίσιο τέλος, αφετέρου το γεγονός ότι τη σκηνοθεσία ανέλαβε ο 26χρονος Δημήτρης Καραντζάς (ο νεότερος μέχρι σήμερα σκηνοθέτης στην Επίδαυρο).

Αποτέλεσμα του διπλού αυτού συνδυασμού ήταν η προσέλευση του κόσμου να ξεπεράσει τις προβλέψεις και να φθάσει τους 4.500 θεατές οι οποίοι παρακολούθησαν μια παράσταση χωρίς μεγάλα ονόματα ηθοποιών αλλά με άποψη που είχε ως βασικό χαρακτηριστικό ότι αιωρείται ανάμεσα στην τραγωδία και τη φάρσα. Επίσης ο γεγονός ότι οι ρόλοι δεν ήταν διακριτοί, όπως για παράδειγμα τα λόγια της Ελένης λέγονταν από όλους τους ηθοποιούς και πήγαιναν από τον έναν στον άλλο, μέσα από μια  αέναη κίνηση που στο φινάλε την κάλυψε ένα σύννεφο σκόνης από το διαρκές ποδοβολητό. Επίσης τα κουστούμια ήταν καθημερινά σύνολα, η μουσική για ανεξήγητο λόγο ανύπαρκτη όπως επίσης και τα σκηνικά.

Όλα αυτά αντιμετωπίστηκαν με θετικές έως διθυραμβικές κριτικές από αθηναϊκές εφημερίδες (Τα Νέα, Η Εφημερίδα των Συντακτών) αλλά υπάρχουν και εκείνοι που έχουν τις αντιρρήσεις και προτιμούν μια κλασική εκδοχή του έργου, ειδικά στην Επίδαυρο. Έπαιξαν οι ηθοποιοί Χαρά Ιωάννου, Ιωάννα Κολιοπούλου, Αντώνης Πριμηκύρης, Δημήτρης Σαμόλης, Γιάννης Κλίνης, Άρης Μπαλής, Θύμιος Κούκιος, Ελίνα Ρίζου και Ευδοξία Ανδρουλιδάκη.

Στην υπόθεση του έργου ο Ευριπίδης επιχειρεί να αποσυνδέσει την Ελένη από τα γεγονότα που προηγήθηκαν του Τρωικού πολέμου κατατοπίζοντας ότι αυτή βρίσκεται στην Αίγυπτο οδηγημένη από τον Ερμή με εντολή της Ήρας ενώ ο Πάρις οδήγησε στην Τροία ένα είδωλό της για το οποίο πολεμούν οι Έλληνες και Τρώες και ότι τώρα η ίδια αντιμετωπίζει τη διάθεση του γιου του Πρωτέα να την παντρευτεί. Κάποια στιγμή θα φθάσει στην Αίγυπτο ο Μενέλαος καραβοτσακισμένος με τους συντρόφους του και εκεί θα μάθει από μια γριά ότι η Ελένη βρίσκεται στο αιγυπτιακό παλάτι πριν από την τρωική εκστρατεία.

*Η διανυκτέρευση των εκδρομέων έγινε στο Τολό και στην επιστροφή πραγματοποιήθηκε επίσκεψη σε αξιοθέατα του Ναυπλίου και στη συνέχεια στο αρχαιολογικό μουσείο των Μυκηνών με καταπληκτικά προϊστορικά εκθέματα. Η εκδρομή πραγματοποιήθηκε με άνετο λεωφορείο της ΥΠΕΡ ΤΟΥΡΣ Τρικάλων και με τον άρτιο συντονισμό του προέδρου του συλλόγου κ. Γιώργου Κλειδωνόπουλου ο οποίο επιμελήθηκε και την ποικίλη μουσική επένδυση της πολύωρης διαδρομής.

*Προαναγγέλθηκε τέλος η διοργάνωση εκδρομής (αυθημερόν) στις 9 Αυγούστου στο Δίον για παρακολούθηση της παράστασης του Εθνικού Θεάτρου «Ιππόλυτος» σε σκηνοθεσία Λυδίας Κονιόρδου. Μεταξύ των ερμηνευτών η Λήδα Πρωτοψάλτη και η Λυδία Κονιόρδου. 

Λ.Τ. 

Μισές αλήθειες στο αποχαιρετιστήριο από τον Σάντος...

Επιστρέφοντας στην πατρίδα του ο Σάντος άφησε αιχμές για ορισμένους διεθνείς παίκτες ότι στον αγώνα με την Κόστα Ρίκα προσπάθησαν με ατομικές προσπάθειες να πετύχουν γκολ αντί να ακολουθήσουν ομαδικό παιχνίδι. Ασφαλώς τέτοια φαινόμενα πάντα υπάρχουν αν και σε άλλες ομάδες (Γκάνα με Αγιού όταν μάλιστα προηγούνταν με 2-1, Αλγερία με Φεγιουλί απέναντι στη Γερμανία) φάνηκαν πιο έκδηλα.
Όμως λέμε μισές αλήθειες όταν αφήνουμε απέξω την κριτική στον ίδιο τον Σάντος ο οποίος μετά την αποβολή του Ντουάρτε αντί να ενισχύσει τη μεσαία γραμμή και να κλείσει τον αντίπαλο στα καρέ πετυχαίνοντας ενδεχομένως και πέντε γκολ, επέλεξε να την αποδυναμώσει (!) και να ρίξει δύο επιθετικούς (Μήτρογλου, Γκέκα) πιστεύοντας άραγε πως η μπάλα θα έφθανε σε αυτούς με αεροδιάδρομο; Μόνο μετά το 70 θυμήθηκε να στηρίξει τη μεσαία γραμμή κάνοντας υπέρβαση με τον Κατσουράνη, (από μπαλιά του οποίου λίγα μέτρα πάνω από τη μεσαία γραμμή ξεκίνησε το γκολ της ισοφάρισης). Φυσικό και επόμενο ήταν Σαμαράς, Χριστοδουλόπουλος και Χολέμπας να αναλωθούν σε ατομικές προσπάθειες για να βγάλουν μπαλιές προς την περιοχή της Κ. Ρίκα. Σε όλη αυτή την επιθετική προσπάθεια της εθνικής ομάδας φάνηκε και το πρόβλημα των παικτών - κλειδιά όπως ο Μήτρογλου, ο Γκέκας που δεν είχαν παιχνίδια στα πόδια τους και ήταν και οι δύο μακριά από τον καλό εαυτό τους.
Φυσικά σε ένα αποτέλεσμα που σε έχει αναδείξει ήδη στις 16 καλύτερες ομάδες του κόσμου θα ισοδυναμεί με πόρκα - μιζέρια να ασκήσεις κριτική στον προπονητή που προσέφερε τόσα πολλά στην εθνική ομάδα και το ελληνικό ποδόσφαιρο παίρνοντας ένα πετυχημένο αλλά γερασμένο σύνολο από τον προκάτοχό του και παραδίδοντας στον διάδοχό του Κλαούντιο Ρανιέρι μια ομάδα με ταλαντούχους νέους παίκτες όπως ο Μανωλάς, ο Σωκράτης, ο Κονέ. ο Λάζαρος, ο Χολέμπας, ο Μανιάτης, ο Σάμαρης, ο Φετφατζίρης, ο Τοροσίδης, ο Μήτρογλου, ο Καρνέζης και ο Γλύκος, επίσης ο Παπαδόπουλος του Ατρόμητου, ο Κλάους, ο Φουρτούνης που έπρεπε να είχαν καλύτερης τύχης. Μέσα σε όλα αυτά πρέπει κάποια στιγμή να συνειδητοποιήσουν και οι φίλαθλοι πως η όποια κριτική ομαδική ή ατομική μπορεί να περιμένει αντί να πριονίζουν το ηθικό των ποδοσφαιριστών υποκαθιστώντας τον προπονητή στα καθήκοντά του. Άλλωστε όταν επιλέγεται κάποιος να μετέχει σε ένα εθνικό αθλητικό ή πολιτιστικό σύνολο εννοείται πως είναι εκπρόσωπος όλων η όποια αποτίμηση την προσπάθειάς του θα γίνει κατόπιν. Μακριά από εμάς τα όποια φαινόμενα φανατισμού που είναι εφικτό να δημιουργήσουν φρικτές καταστάσεις όπως στην περίπτωση του Αντρές Εσκομπάρ στο Μουντιάλ του 1994. http://www.newsbeast.gr/mundial/arthro/691366/adres-eskobar-o-podosfairistis-pou-dolofonithike-gia-ena-autogol/

Λ.Τ.

Εκείνο - Τάσος Λειβαδίτης

Τα πάθη της βροχής- Κική Δημουλά