Η Κυβέρνηση …καταψήφισε

τον προϋπολογισμό Αλογοσκούφη

Το καταφέραμε κι αυτό. Μέσα σε διάστημα κάτι παραπάνω του ενός μήνα προχωρήσαμε σε ριζική αναπροσαρμογή των βασικών στόχων πρόβλεψης του προϋπολογισμού, ως προς το ρυθμό ανάπτυξης, το έλλειμμα, την ανεργία και ουσιαστικά χαράξαμε μια καινούργια φιλοσοφική θεώρηση της οικονομίας την οποία όποιος την πρέσβευε σε τέτοιο βαθμό στα τέλη του προηγούμενου έτους θα κινδύνευε με κλείσιμο σε τρελάδικο! Εμείς όμως το κατορθώσαμε και όσο κι αν φέρει την κύρια ευθύνη η κυβέρνηση, γεγονός είναι ότι το μάρμαρο θα το πληρώσουμε εμείς οι κοινοί θνητοί, οπότε κάθε διάθεση κριτικής ενδείκνυται.

Σημασία έχει ότι πέρα από τα επτά δισ. ευρώ που προέβλεπε ο προϋπολογισμός, θα κληθούμε να πληρώσουμε και το τέλος ακίνητης περιουσίας αλλά παρόλα αυτά το κράτος μας θα είναι στο τέλος του έτους φτωχότερο αφού η ανάπτυξη θα αγγίξει τα όρια της ύφεσης, το έλλειμμα του τρέχοντος προϋπολογισμού θα αυξηθεί σε 3,7%, δηλαδή πάνω από την κόκκινη γραμμή της επιτήρησης και η ανεργία θα καλπάσει στο 8%. Οι νέοι άνεργοι θα προέλθουν κυρίως από τον βιομηχανικό τομέα, τον κατασκευαστικό – οικοδομών, τον τουρισμό και υπολογίζονται να φθάσουν στις 100.000 άτομα με οριακό σημείο κινδύνου τον ερχόμενο Απρίλιο (ήδη τον Ιανουάριο είχαμε 1.548 νέους ανέργους).

Παρά τις δυσοίωνες προοπτικές η κυβέρνηση δεν δείχνει να «μασάει» και είναι έτοιμη να ρισκάρει την επιτήρηση λόγω του αυξημένου κρατικού ελλείμματος, με τις πλάτες άλλων οκτώ χωρών που θα υπερβούν το όριο. Οπότε και να βγούμε από την κρίση σε ορίζοντα διετίας θα έχουμε διαιώνιση της λιτότητας καθώς θα κληθεί ο λαός να «σφίξει το ζωνάρι» μέχρι να ξαναβγούμε από την… επιτήρηση. Ζωή να έχουμε να το διασκεδάζουμε και λίγο γιατί αν τα παίρναμε όλα τοις μετρητοίς θα πιστεύαμε και τους μηδενικούς προϋπολογισμούς που σχεδίαζε ο κ. Αλογοσκούφης για το 2010, αλλά τώρα πήγαν στον… αγύριστο.

Στεγνώνουν από ρευστό
οι επιχειρήσεις


Το κλείσιμο της στρόφιγγας του τραπεζικού δανεισμού επιχειρείται να εμφανιστεί από την Τράπεζα της Ελλάδος με τη στατιστική ορολογία ως «περαιτέρω επιβράδυνση του ρυθμού χρηματοδότησης προς το σύνολο των επιχειρήσεων και των νοικοκυριών». Το γεγονός ότι την ίδια ώρα εκατοντάδες μικρομεσαίες επιχειρήσεις αντιμετωπίζουν το φάσμα της χρεοκοπίας λόγω της έλλειψης ρευστότητας, η κατανάλωση έχει συρρικνωθεί και τα νοικοκυριά περιορίζονται στις απολύτως απαραίτητες αγορές δεν είναι προφανώς μετρήσιμο στοιχείο για τη στατιστική.

Επιχειρούν κάποιοι και πρωτίστως η κυβέρνηση για την επιβράδυνση της οικονομίας, η οποία σύμφωνα με διεθνείς οικονομικούς οργανισμούς θα φθάσει στα επίπεδα της ύφεσης, να μεταθέσει τις ευθύνες στη διεθνή χρηματοπιστωτική κρίση και να αποσείσει τις επιπτώσεις από τους λανθασμένους χειρισμούς της. Μόλις προχθές ο διοικητής της Τράπεζας Ελλάδος κ. Προβόπουλος καλούσε τις ελληνικές τράπεζες να μη μεταφέρουν κονδύλια από την κρατική ενίσχυση στις Βαλκανικές χώρες, όπου αναπτύσσουν θυγατρικές επιχειρήσεις χρηματοπιστωτικού χαρακτήρα. Και ποιος θα τις εμποδίσει να το πράξουν;

Ουσιαστικά η κύρια ευθύνη για ότι συμβεί στην ελληνική οικονομία θα βαραίνει την κυβέρνηση η οποία «έκλεισε τα αυτιά της» στις παραινέσεις παραγόντων της αγοράς για απευθείας ενίσχυση των επιχειρήσεων και των ασθενέστερων τάξεων αντί να χορηγηθεί εξ ολοκλήρου το «πακέτο» των 28 δισ. ευρώ στις Τράπεζες. Μέχρι στιγμής μόνο ορισμένες Τράπεζες (Εθνική, Alpha, Πειραιώς) έχουν συμμετάσχει ενεργά στην ένταση παροχής ρευστότητας προς την αγορά και ο μήνας που έρχεται, ο Φεβρουάριος θα είναι το καθοριστικό τεστ για τη βιωσιμότητα του μέτρου.

Αν και πάλι έχουμε πρόβλημα, αν δεν ενταθεί ο ρυθμός ενίσχυσης της ρευστότητα προς τις Μικρές και Πολύ Μικρές Επιχειρήσεις τότε θα ζήσουμε δράματα σε επίπεδο επιχειρηματιών και εργαζομένων. Ας μη σπεύδει συνεπώς κανένας να αναζητήσει τα όποια θετικά στοιχεία, ιδίως τώρα που η πραγματική οικονομία πορεύεται επί ξυρού ακμής.

Ανοίγουν το κουτί της Πανδώρας

Καλώς τον, κι ας άργησε. Περί του μουσουλμάνου βουλευτή του ΠΑΣΟΚ Τσετίν Μαντατζή ο λόγος, ο οποίος σε πρόσφατη αναφορά του χαρακτήρισε τη μουσουλμανική μειονότητα της Θράκης «τουρκική και αναπόσπαστο κομμάτι του μεγάλου τουρκικού έθνους». Το κόμμα του καταδίκασε τη συγκεκριμένη θέση και άφησε ανοικτό το ενδεχόμενο επιβολής κυρώσεων κατά του βουλευτή ενώ θα του ζητήσει να προβεί σε διορθωτική δήλωση. Αρκεί όμως αυτό; Και για να βάλουμε τα πράγματα σε μια σειρά, πρόκειται για μεμονωμένο περιστατικό ή για μια νέα τροπή σε μια διαδικασία που έχει ύποπτη αφετηρία και απρόβλεπτο φινάλε;

Εάν ισχύει το δεύτερο, ούτως ώστε στα πλαίσια των γεωπολιτικών ανακατατάξεων να ανατραπεί περαιτέρω ο συσχετισμός δυνάμεων, τότε διανύουμε μια από τις πιο ανησυχητικές περιόδους της νεότερης ιστορίας τα όρια της οποίας δεν είναι ελεγχόμενα. Η θέση αυτή μπορεί να ενισχυθεί και από το γεγονός ότι οι Μουσουλμάνοι στήνουν στη Θράκη πανεπιστημιακό ίδρυμα η υπόσταση του οποίου δονεί το οποίο δεν αποκλείεται να διαπνέεται από δομές της τουρκικής πολιτικής.

Αποκομίζουμε την εντύπωση πως κάποιοι επιχειρούν χαραμάδα προς χαραμάδα να ανοίξουν το κουτί της Πανδώρας αδιαφορώντας για την ειρηνική συνύπαρξη των λαών και τους κοινούς προσανατολισμούς τους για πρόοδο και ευημερία. Δεν αντιλαμβάνονται πως οι λαοί έχουν αηδιάσει από τους όποιους τεχνητούς διαχωρισμούς. Είναι δυνατό οι χώρες της περιοχής να βιώνουν τη μια τις εντάσεις των γκρίζων ζωνών, την επόμενη τις ανεδαφικές εθνολογικές διεκδικήσεις, την τρίτη να ματώνουν για να φθάσουν σε ένα καλό βιοτικό επίπεδο και την άλλη να βρίσκονται αντιμέτωποι με το φάσμα της ανεργίας και της πείνας;

Είναι προφανές ότι η κρίση της οικονομικής πολιτικής της γειτονικής χώρας, η αδυναμία της να εισέλθει στην Ευρωπαϊκή Ένωση και ο ρόλος μιας ηγέτιδας δύναμης που επιδιώκει εντέχνως για λογαριασμό του μουσουλμανικού κόσμου την ωθούν σε επικίνδυνα παιχνίδια τα οποία δεν αντιμετωπίζονται από ελληνικής πλευράς με τη δέουσα δυναμική. Μια απλή δήλωση καταδίκης των δηλώσεων του βουλευτή όχι μόνο δεν αρκεί αλλά αφήνει ερωτηματικά και για αυτό ακόμα το ελληνικό κοινοβούλιο όπου βρίσκουν φωνή να ακουστούν τα εκκολαπτόμενα «αυγά του φιδιού».

Ο αφελληνισμός
του ποδοσφαίρου μας

Του Λάζαρου Τσουμένη

Με το συντριπτικό των σαράντα τεσσάρων ψηφοδελτίων υπέρ επικράτησε στις εκλογές της Ελληνικής Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας η παράταξη του Σοφοκλή Πιλάβιου, έναντι ένδεκα του συνδυασμού του Βίκτωρα Μητρόπουλου ο οποίος κατήγγειλε νοθεία, δηλώνοντας ότι «πριν αρχίσουν οι εκλογές κάποιοι είχαν τσακίσει τα ψηφοδέλτια για να δουν ποιος ψηφίζει τι». Ουσιαστικός νικητής της εκλογικής διαδικασίας είναι ο απερχόμενος πρόεδρος Βασίλης Γκαγκάτσης για τον οποίο ελπίζουμε να μην επιφυλάσσει για τον εαυτό του τον ρόλο «σκιώδους προέδρου», αλλά να αφήσει τον διάδοχό του να προχωρήσει στις άμεσες προτεραιότητες.
Η κατάσταση στο ελληνικό ποδόσφαιρο κάθε άλλο παρά είναι η καλύτερη αφού οι Ενώσεις αντιμετωπίζουν σοβαρά οικονομικά προβλήματα, η υποδομή έχει καταστεί απαρχαιωμένη, η βία διασύρει το λαοφιλές άθλημα και η διαιτησία διαπράττει παιδαριώδη σφάλματα. Ουσιαστικά το άθλημα έχει χάσει την αξιοπιστία του και αποτελεί χαρακτηριστική ένδειξη το γεγονός ότι το γκολ που σημείωσε ο Κωνσταντινίδης του Πανσερραϊκού την Κυριακή στη Λάρισα ήταν το μοναδικό που προήλθε από Έλληνα ποδοσφαιριστή σε σύνολο 14 τερμάτων στη Σούπερ λίγκα.
Στη Λάρισα, την πάλαι ποτέ ένδοξη ομάδα του Βουτυρίτσα, του Βαλαώρα, του Καραπιάλη και τόσων άλλων ταλέντων, κανείς δεν επικαλείται πλέον το φυτώριο του θεσσαλικού κάμπου αφού ο μοναδικός βασικός Λαρισαίος είναι ο Κώτσης (ο αδελφός του αγωνιζόταν προ ετών στα «Τρίκαλα») και σποραδικά παίζει και κάποιος δεύτερος. Το ποδόσφαιρο, κάτω από τις υπάρχουσες συνθήκες, στην ελληνική περιφέρεια αργοπεθαίνει, καθώς οι μεγάλοι σύλλογοι με τη στόφα των ανωνύμων εταιρειών αντί για τα ταλέντα η ανάδειξη των οποίων κοστίζει χρόνο και χρήμα, προτιμούν πιο ώριμους παίκτες από τις φθηνότερες ποδοσφαιρικές αγορές.
Λογικά σκεπτόμενοι δεν αναμένουμε ότι με τις εκλογές στην ΕΠΟ και τη νέα διοίκηση θα αλλάξουν σπουδαία πράγματα. Το άρμα της τα τελευταία χρόνια σέρνεται όλο και περισσότερο πίσω από τους οικονομικά ισχυρούς ποδοσφαιρικούς παράγοντες. Τουλάχιστον ας διαιωνίσουν την αίγλη της κατάκτησης του Euro 2004, διασώζοντας τις ρίζες της ελληνικής ποδοσφαιρικής ταυτότητας και τα ταλέντα της.

Πόλεμος νεύρων για να διασπαστούν οι αγρότες

Του Λάζαρου Τσουμένη

Είναι μεγάλη όπως φαίνεται η απόσταση που χωρίζει το Δεκέμβρη των μολότωφ από τον Γενάρη των τρακτέρ. Χάος απίστευτο. Σε πολιτική βάση αναφερόμαστε. Επί ημέρες καιγόταν το κέντρο της Αθήνας, η χώρα βίωνε μια πρωτόγνωρη κατάσταση πανικού και συγκρούσεων που απασχόλησαν τα διεθνή μέσα ενημέρωσης, βγήκαν πιστόλια και αυτόματα, καταστράφηκαν καταστήματα, μαθητές – φοιτητές και δάσκαλοι διαδήλωναν στους δρόμους με αφορμή την αποτρόπαια πράξη δολοφονίας του 15χρονου Αλέξανδρου από ειδικό φρουρό. Επί μέρες ατέλειωτες τα κεντρικά μέσα ενημέρωσης με το σιγοντάρισμα πολιτικών παραγόντων επέρριπταν την κύρια ευθύνη της αναταραχής στην Αστυνομία η οποία είχε βεβαίως το δικό της μερίδιο αλλά τηρούσε και τις διαταγές της κυβέρνησης για αμυντική στάση.

Στην περίπτωση των αγροτικών διεκδικήσεων το… βιολί άλλαξε άρδην. Όλοι τώρα επείγονται να ταξιδέψουν, να παραλάβουν εμπορεύματα, να κάνουν εξαγωγές και δίκαιο έχουν αφού απαιτούν να αποσυρθούν οι αγρότες από τους κεντρικούς δρόμους. Επιχειρούν όμως κάποιοι στα πλαίσια του πολιτικού παιχνιδιού να επιρρίψουν το αποκλειστικό μερίδιο ευθύνης στους αγρότες όπως βολεύει την κυβέρνηση, την εκάστοτε κυβέρνηση πιο συγκεκριμένα. Εφαρμόστηκε έτσι η πλέον ενδεδειγμένη συνταγή του «διαίρει και βασίλευε» όπου τα τρακτέρ αποκτούν ξαφνικά κομματική ταυτότητα και ορισμένοι ιδιοκτήτες τους αντιλαμβάνονται ότι πριν από αγρότες είναι και… ψηφοφόροι. Άνοιξαν λοιπόν τα Τέμπη, έφυγαν και από τον Ισθμό, λιγόστεψαν τα μπλόκα, κάποιοι άλλοι επιμένουν. Ίσως αντιλαμβάνονται πως τα 500 εκατ. ευρώ θα λιγοστέψουν στο… δρόμο μέχρι το λογαριασμό τους, η πλειοψηφία επίσης γνωρίζει πως πρέπει να επιμείνει σε πιο ουσιαστικές διεκδικήσεις.

Εκείνο που έχει σημασία είναι να δώσουμε βάση στις διεκδικητικές μορφές αγώνα, να αναλύσουμε πως μπορεί να υπάρξει συγκερασμός και αποτελεσματικό μέτωπο διεκδίκησης. Με την πολυδιάσπαση και τις παλινδρομήσεις που μεθοδεύονται από τους κυβερνητικούς κύκλους το αγροτικό κίνημα αφήνει εκτεθειμένα τα νώτα του στην κριτική των αστικών κέντρων ακόμα και εκείνων τα οποία αν δεν επιβιώσουν οι αγρότες ως οικονομική δύναμη είναι καταδικασμένα να αφανιστούν από τον οικονομικό χάρτη, ή να αλλάξουν άρδην τη δομή τους, πράγμα πολύ δύσκολο. Στην πραγματικότητα η κεντρική εξουσία είναι εκείνη που δείχνει να έχει χάσει την ατσαλάκωτη ψυχραιμία της και να ταρακουνιέται ακριβώς επειδή η συμπεριφορά των αγροτικών κινητοποιήσεων φθάνει πια στα όρια της. Είναι κι αυτή μια σημαντική αλλαγή των καιρών που έρχονται…

Το Αγροτικό Ζήτημα πάλι στο προσκήνιο

Η πιο οργανωμένη αγροτική κινητοποίηση, από την ένδοξη εποχή της «επιχείρησης Βουλκανιζατέρ» βρισκόταν από χθες στην εξέλιξή της. Η μαζική κάθοδος των τρακτέρ σε όλη την Ελλάδα αποδεικνύει δύο πράγματα: α) ότι η οργάνωση της κινητοποίησης είναι καλύτερη από κάθε άλλη φορά τα τελευταία χρόνια και β) η μαζικότητα αποτελεί απτό δείγμα της έντασης των προβλημάτων στον αγροτικό τομέα. Εκείνο που καταλογίζεται στην κυβέρνηση είναι ότι έχει εγκαταλείψει τη γεωργία και την κτηνοτροφία στην τύχη της, εμφανίζεται ανεπαρκής στην εφαρμογή μιας οργανωμένης και παρεμβατικής πολιτικής που θα αναδιοργανώσει την παραγωγή και θα την καταστήσει ανταγωνιστική και βιώσιμη στο διεθνές περιβάλλον.
Όταν ο καθένας παράγει ένα προϊόν επειδή την προηγούμενη χρονιά είχε καλή τιμή ή επειδή διευκολύνεται από τις συνθήκες της μονοκαλλιέργειας, όταν καθυστερεί η εφαρμογή μιας ευρείας και καλά σχεδιασμένης αναδιάρθρωσης της παραγωγής πάνω σε νέες βάσεις σύμφωνα με τις ανάγκες της αγοράς και του διεθνούς ανταγωνισμού, τότε φυσικό είναι να καταλήγουμε όμηροι στα παιχνίδια των πολυεθνικών εταιρειών που θέλουν να διακυβεύουν τις τύχες της παραγωγής- διάθεσης και κατανάλωσης. Κρυφός τους πόθος στο φάσμα της πείνας που επισκιάζει τον κόσμο του μέλλοντος αποτελεί η ένταξη των μεταλλαγμένων καλλιεργειών και οι ανθεκτικότερες καλλιέργειες. Πώς λοιπόν περιμένουν κάποιοι αφελείς να αποκομίσουν κέρδη από το διεθνές χρηματιστήριο των γεωργικών προϊόντων όταν τα νήματα κινούνται από παγκόσμιους κολοσσούς; Επειδή το καλαμπόκι είχε υψηλή τιμή πέρυσι θα είχε αναγκαστικά και φέτος; Ή επειδή θα περάσουμε στην παραγωγή βιοαιθανόλης σημαίνει πως είναι εξασφαλισμένη η αγορά της πρώτης ύλης όταν οι πολυεθνικές θα προτιμήσουν να εισάγουν από την Ουκρανία σε φθηνότερες τιμές;
Σε κάθε περίπτωση εκείνο που έχει σημασία είναι να εξασφαλίσουμε μέσα από την αγροτική παραγωγή τη διατροφή του ελληνικού λαού με καλής ποιότητας εγχώρια προϊόντα και να προχωρήσουμε στην ανασύσταση νέων καλλιεργειών που μπορούν να καταστούν ανταγωνιστικές στο διεθνές περιβάλλον.