Η περιπέτεια - εγκατάλειψη ενός ιστορικού διδακτηρίου

Επιστολή διαμαρτυρίας προς τους αρμόδιους φορείς και τις αρχές από τον Σύλλογο Γονέων & Κηδεμόνων

4

Στην εγκατάλειψη του διδακτηρίου που στεγάζει δυο Δημοτικά Σχολεία της πόλης (3ο και 32ο) από τις αρμόδιες αρχές και στα χρονίζοντα κτηριακά προβλήματα αναφέρεται επιστολή- καταγγελία του Δ.Σ του Συλλόγου Γονέων & Κηδεμόνων που υπογράφεται από τον πρόεδρο Παναγιώτη Μαράβα και τον γραμματέα Ευάγγελο Καμινάρη.

 Στην οδό Αβέρωφ 43, δίπλα από το δικαστικό Μέγαρο, βρίσκεται το ιστορικό διδακτήριο που συστεγάζει το 3ο Δημοτικό Σχολείο και το 32ο Δημοτικό Σχολείο Τρικάλων. Ένα σχολικό κτήριο που, ενώ σφύζει από ζωή φιλοξενώντας καθημερινά εκατοντάδες μαθητές, κινδυνεύει από τη φθορά του χρόνου και την αμέλεια (εγκατάλειψη) των υπευθύνων αρχών.

Πριν όμως καταπιαστούμε με την απαρίθμηση των προβλημάτων που αντιμετωπίζει, ας γυρίσουμε πίσω στο χρόνο να μάθουμε την ιστορία του.

Στο πλαίσιο της εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης της τελευταίας κυβέρνησης του Ελευθερίου Βενιζέλου (1928 – 1932), με υπουργούς Παιδείας αρχικά τον Κωνσταντίνο Γόντικα και στη συνέχεια τον Γεώργιο Παπανδρέου, αποφασίζεται να αντιμετωπιστεί συστηματικά το ζήτημα της σχολικής στέγης, με την ανέγερση νέων σύγχρονων διδακτηρίων ή την επισκευή παλαιών σχολείων. Συγκεκριμένα, τέθηκε τότε σε εφαρμογή ένα μεγαλόπνοο πρόγραμμα ανέγερσης σχολικών κτηρίων, το οποίο εκτιμάται ότι απέδωσε μέσα σε λίγα χρόνια περισσότερα από 3000 σχολεία. Στο πρόγραμμα αυτό πήραν μέρος οι καλύτεροι αρχιτέκτονες της Ελλάδας όπως ο Δημήτριος Πικιώνης, ο Άγγελος Σιάγας κ. ά.

Στο πλαίσιο, λοιπόν, αυτού του προγράμματος του υπουργείου Παιδείας, εκπονούνται και πραγματώνονται 35 περίπου μελέτες σχολείων για πόλεις της Θεσσαλίας. Ειδικότερα για τα Τρίκαλα το 1931, ο αρχιτέκτονας Δημήτριος Κλάψης αρχικά και ο Θουκυδίδης Βαλέντης στη συνέχεια, εκπονούν μελέτη για το (Γ΄) εξατάξιο Δημοτικό Σχολείο «παρά τους παλαιούς Στρατώνας», στην περιοχή του σημερινού Δικαστικού Μεγάρου. Τον Απρίλιο του 1931, ο Δ. Κλάψης εκπονεί μελέτη για ένα διώροφο διδακτήριο μοντέρνας αρχιτεκτονικής με έξι αίθουσες διδασκαλίας και αίθουσα χειροτεχνίας. Τον Οκτώβριο της ίδιας χρονιάς εκπονείται νέα μελέτη για το ίδιο διδακτήριο από τον αρχιτέκτονα Θ. Βαλέντη, η οποία και εφαρμόζεται.

Το νέο σχέδιο (Εικ. 2) ακολουθεί ένα πιο τολμηρό και μοντέρνο λεξιλόγιο και επαναλαμβάνει αντίστοιχες τυπολογικές και μορφολογικές επιλύσεις που σχεδιάστηκαν σε σχολείο της Μυτιλήνης και στο Ληξούρι Κεφαλλονιάς. Το σχολείο διατηρείται μέχρι σήμερα και στεγάζει το 32ο Δημοτικό Σχολείο Τρικάλων, πλαισιωμένο όμως με μεγάλες προσθήκες στα βόρεια και τα δυτικά του (Εικ. 2), στις οποίες στεγάζεται το 3ο Δημοτικό Σχολείο Τρικάλων. (Πάνος Τσολάκης – Αλέξανδρος Αντωνίου, ΤΡΙΚΑΛΙΝΑ τ. 32 / 2012, σελ. 323-338).Εγκαινιάστηκε από τον Γεώργιο Παπανδρέου, ως Υπουργό Παιδείας (1930 - 1932). Κατά τη διάρκεια του ελληνοϊταλικού πολέμου το κτήριο επιτάχθηκε και χρησιμοποιήθηκε σαν στρατιωτικό νοσοκομείο. Στην κατοχή εξακολουθούσε να είναι επιταγμένο, χρησιμοποιούμενο πότε από τους Ιταλούς και πότε από τους Γερμανούς κατακτητές. Στο διάστημα 1946-1949 άλλοτε μεν χρησιμοποιήθηκε ως κρατητήριο, άλλοτε για τη διαμονή στρατιωτών ή χωροφυλάκων και για τη στέγαση οικογενειών.

Κατά τα σχολικά έτη 1947-1949 το διδακτήριο χρησιμοποιήθηκε για τη στέγαση πενήντα περίπου οικογενειών που κατάγονταν απ’ τα χωριά Αγριελιά και Κουμαριά. «Αι οικογένειαι μη έχουσαι μαγειρεία εις την αυλήν εμαγείρευαν και έψηναν τους άρτους εντός του διδακτηρίου». Αποδόθηκε και πάλι για να χρησιμοποιηθεί ως σχολείο μετά την απελευθέρωση.

Στο κτήριο επίσης στεγάστηκαν για πολλά χρόνια τα γραφεία της Επιθεώρησης Δημοτικών Σχολείων Τρικάλων και λίγα χρόνια μετά την απελευθέρωση και τα γραφεία της Επιθεώρησης Δημοτικών Σχολείων Καλαμπάκας.

Επίσης στο συγκεκριμένο διδακτήριο φοίτησαν, ως 3ο Δημοτικό Σχολείο, αρκετοί γνωστοί Τρικαλινοί και ανάμεσά τους ο μεγάλος στιχουργός Κώστας Βίρβος.

Το 1987 στο κτήριο συστεγάστηκε με το 3ο Δημοτικό το νεοϊδρυθέν 6/θέσιο 32ο Δημοτικό Σχολείο. Τα σχολεία λειτουργούσαν σε πρωινή και απογευματινή βάρδια. Τα δύο σχολεία συστεγάζονταν έως το 1991, όταν τελείωσε η ανέγερση του νέου διδακτηρίου του 3ου Δημοτικού Σχολείου ως επέκταση του παλαιού κτηρίου, το οποίο από το 1991 έως και σήμερα στεγάζει αποκλειστικά το 10/θέσιο 32ο Δημοτικό Σχολείο Τρικάλων.

Παλαιό και νέο διδακτήριο μοιράζονται τα προβλήματα, που έχει επιφέρει η πολύχρονη έλλειψη συντήρησης και αποκατάστασης ζημιών. Προβλήματα που έχουν γίνει γνωστά στους αρμοδίους, τόσο με έγγραφα τριών κατά σειρά τοποθετουμένων Διευθυντών των σχολείων, όσο και από παραστάσεις των Δ. Σ. του Συλλόγου μαζί με τους Διευθυντές των σχολείων στους τελευταίους δύο Δημάρχους καθώς και στους αρμοδίους Αντιδημάρχους.

Συγκεκριμένα στο παλαιό διδακτήριο έχει αχρηστευτεί, κατά ένα μεγάλο ποσοστό, η μόνωση της οροφής (ταράτσας) με αποτέλεσμα να υπάρχει διάβρωση του τσιμέντου και είσοδος νερού στις αίθουσες του 1ου ορόφου καθώς και πτώση των εξωτερικών επιχρισμάτων (σοφάδων), εκατέρωθεν των υδρορροών, σε μεγάλη έκταση. Επίσης σε κακή κατάσταση βρίσκεται και η ηλεκτρολογική του εγκατάσταση, με ότι αυτό συνεπάγεται. Ζητήθηκαν προσφορές αποκατάστασης της μόνωσης, αλλά όταν αυτές συγκεντρώθηκαν και υποβλήθηκαν το ζήτημα πάγωσε.

Επίσης το κτήριο δεν έχει βαφεί εξωτερικά, στο σύνολό του, την τελευταία 20ετία, με αποτέλεσμα την τραγική του σημερινή εμφάνιση. Ζητήθηκαν και εδώ προσφορές από ελαιοχρωματιστές, αλλά όταν τις πήγαμε μας είπαν ότι το ποσό είναι πολύ μεγάλο, για το Δήμο, γι’ αυτό να πάμε προσφορές μόνο για χρώματα. Το κάναμε και αυτό, αλλά δεν υπήρχαν πλέον αρκετοί ελαιοχρωματιστές του Δήμου για να αναλάβουν το έργο.

Διευθυντές και Σύλλογος κρούσαμε τον κώδωνα του κινδύνου για να προλάβουμε τυχόν ατύχημα, από τα παιδιά που ανεβαίνουν τα απογεύματα ή τις αργίες στα στέγαστρα των εισόδων, για να κατεβάσουν τις μπάλες τους. Προτείναμε την τοποθέτηση μορφής στέγης για την προστασία των στεγάστρων από τη διάβρωση των νερών της βροχής αφενός και για να μην πέφτουν οι μπάλες επάνω στα στέγαστρα αφετέρου, ούτως ώστε να μην αναγκάζονται οι μαθητές να σκαρφαλώνουν με κίνδυνο της ζωής τους. Ακόμη μια περίπτωση που μπήκε στον πάγο.

Όταν ανέλαβε η τωρινή Δημοτική Αρχή, σε επίσκεψη του αρμόδιου Αντιδημάρχου στο σχολείο μας και συγκεκριμένα στο γραφείο του Διευθυντή του 3ου Δημοτικού Σχολείου υποσχέθηκε ότι θα εντάξει όλο το διδακτήριο στο πρόγραμμα «εξοικονομώ». Όταν δημοσιεύτηκαν οι αντίστοιχοι πίνακες των ενταγμένων σχολείων στο συγκεκριμένο πρόγραμμα το σχολείο μας …. απουσίαζε.

Στις τόσες παραστάσεις που κάναμε στο Δήμο, παραθέτοντας τα χρονίζοντα προβλήματα του ιστορικού αυτού κτηρίου, εισπράξαμε την αδιαφορία των υπευθύνων και ως απόδειξη αυτού είναι το γεγονός πως τόσα χρόνια δεν στάλθηκε ένας μηχανικός του Δήμου, για να αξιολογήσει έστω τα παραπάνω αιτήματα. Μετά την ανακαίνιση και ανάδειξη του Δικαστικού Μεγάρου αναπτερώθηκαν οι ελπίδες μας για την αποκατάσταση των ζημιών του Σχολείου μας. Αλλά δυστυχώς απογοητευτήκαμε. Όποιος επισκέπτεται τα Δικαστήρια εισπράττει την άσχημη εικόνα του σχολείου προς την πλευρά των Δικαστηρίων, η οποία εκτός των άλλων περιλαμβάνει τις βρωμιές και τις ακαθαρσίες από τις επισκέψεις εξωσχολικών κατά τη διάρκεια της νύχτας.



Πριν δύο χρόνια που αναλάβαμε τη διοίκηση του Συλλόγου Γονέων & Κηδεμόνων των 3ου & 32ου Δημοτικών Σχολείων, δεν φανταζόμασταν ότι θα συναντούσαμε τόσα προβλήματα στην πορεία για την αποκατάσταση του σχολείου μας. Το να σε στέλνουν από «τον Άννα στον Καϊάφα» και να χτυπάς τη μία πόρτα μετά την άλλη, για να επισημάνεις το αυτονόητο σ’ αυτούς που είναι υπεύθυνοι όχι μόνο να αποκαταστήσουν τις ζημιές, αλλά πολύ περισσότερο να τις προλάβουν, σου δημιουργεί απογοήτευση και ενώ θέλεις να προσφέρεις στο κοινωνικό σύνολο, σε αναγκάζουν να τα παρατήσεις.

Ελπίζοντας ότι δεν θα περάσει μια δεκαετία ακόμη χωρίς να γίνει κάτι και ότι δεν θα πέσει κανένας σοβάς στα κεφάλια των μαθητών και πολύ περισσότερο δεν θα πέσει κανένα παιδί στην προσπάθειά του να κατεβάσει μια μπάλα, εμείς θα συνεχίζουμε την έκκληση προς τους υπευθύνους, όσο και αν χρειαστεί, έως ότου κάνουμε το σχολείο μας ΑΣΦΑΛΕΣ και ΑΙΣΘΗΤΙΚΑ ΕΛΚΥΣΤΙΚΟ!

Ευχαριστούμε για τη φιλοξενία!Το Δ. Σ.

του Συλλόγου Γονέων & Κηδεμόνων

3ου & 32ου Δημοτικών Σχολείων Τρικάλων



(Υ.Γ.: Την ώρα που γράφονταν αυτό το κείμενο, ήρθαν τα πρωτοβρόχια να μας επαληθεύσουν. Το πρωί της Παρασκευής 11/10/2013 οι μαθητές του Δ2, που βρίσκεται στον 1ο όροφο του παλαιού διδακτηρίου έκαναν μάθημα με τα νερά που έτρεχαν από την οροφή. Αδιάψευστος μάρτυρας η φωτογραφία που ακολουθεί. Αν με τις πρώτες βροχές πλημυρίσαμε, δεν μπορούμε να φανταστούμε τι θα γίνει αργότερα!).

Εφυγε από τη ζωή η Πόλυ Πάνου

Σίγησε η Βέμπο του λαϊκού τραγουδιού 

Η Πολυτίμη Κολιοπάνου -όπως ήταν το πραγματικό της όνομα- γεννήθηκε στην Αθήνα στις 28 Οκτωβρίου 1940, μεγάλωσε όμως στην Πάτρα. Ο «νονός» του καλλιτεχνικού της ονόματος ήταν ο Γρηγόρης Μπιθικώτσης, ο άνθρωπος που την ανακάλυψε στην Πάτρα και έμελλε να της αλλάξει τη ζωή.
Η ιστορία της ξεκινά όταν μαθήτρια ακόμα του δημοτικού, κάνει σκασιαρχείο από το σχολείο και πηγαίνει στα Ψηλαλώνια της Πάτρας, για να ακούσει τα καινούργια τραγούδια της εποχής. Στην ηλικία των 10 ετών εντυπωσιάζει με τις φωνητικές ικανότητες, όταν στο μαγαζί όπου εμφανιζόταν ο Σταύρος Τζουανάκος, ανέβηκε στο πάλκο και τραγουδά το «Συλβάνα, Συλβάνα μου τρελή πεθαίνω για ένα σου φιλί».
Αργότερα, κρυφά από τους γονείς της, συμμετέχει σ' ένα διαγωνισμό ταλέντων της πόλης, στον οποίο τραγουδά το τραγούδι «Μητέρα» του Φώτη Πολυμέρη και διακρίνεται ανάμεσα σε 260 παιδιά, παίρνοντας το πρώτο βραβείο . Οι εφημερίδες τότε, γράφουν για τη «μικρή Πατρινοπούλα, το παιδί θαύμα που πήρε το πρώτο βραβείο».

Η Πόλυ Πάνου με τον Γιάννη Σταματίου το χειμώνα του 1965 στο κέντρο «Βεντέτα» πρώην «Τζίμυ του Χοντρού».

Έναν χρόνο μετά από το διαγωνισμό, βρίσκεται στην Πάτρα για εμφανίσεις ο νεαρός τότε και ταλαντούχος Γρηγόρης Μπιθικώτσης.
Η τραγουδίστρια του συγκροτήματός του, τους είχε εγκαταλείψει και ο Γρηγόρης έψαχνε εναγωνίως τραγουδίστρια να την αντικαταστήσει.
Τότε, τυχαία, σε ένα κουρείο της γειτονιάς της, έμαθε για τη μικρή Πολυτίμη με το «χρυσό λαρύγγι» όπως την αποκαλούσε και ο ίδιος.
Έτσι ο Γρηγόρης Μπιθικώτσης τη βρήκε, την άκουσε να τραγουδά τα «βαριά» του Τζουανάκου, τραγούδια ανατολίτικα αλλά και Πολυμέρη και αμέσως τότε της ζήτησε να τον ακολουθήσει.
'Γρηγόρη μού' φερες τη Βέμπο του λαϊκού τραγουδιού'. . .
Ταξίδεψαν μαζί στη Πάτρα, στο Αγρίνιο και μετά στην Αθήνα, στα δισκογραφικά στούντιο της Columbia, ενώ η Πόλυ Πάνου ήταν πάντα με τη συνοδεία της μητέρας της, παρά την αντίθετη γνώμη του πατέρα της.
Ο τότε παραγωγός της Columbia, και αφού ο Γρηγόρης Μπιθικώτσης, εντυπωσιασμένος από τη σπάνια φωνή της, είχε μεσολαβήσει για να γίνει η ακρόαση, του είπε: «Γρηγόρη μου, μού 'φερες μια Βέμπο του λαϊκού τραγουδιού!».
«Εγώ, πριν απ' όλα, για τον εαυτό μου τραγούδησα, τραγουδούσα, τραγουδάω. Σ' εμένα έδινα και δίνω πάντα λογαριασμό. Χωρίς τρακ, χωρίς τίποτα. Είχα, κι έχω πάντα, μεγάλο, πολύ μεγάλο πάθος. Το αγάπησα πολύ το λαϊκό τραγούδι. Και μπήκα μέσα κι έδωσα όλον μου τον εαυτό. Του Γρηγόρη Μπιθικώτση, το χαρτί που μου 'δωσε, εγώ δεν το 'καψα. Δεν υπήρχε περίπτωση να το κάψω!», είχε δηλώσει πριν από χρόνια σε συνέντευξή της, η σπουδαία τραγουδίστρια.
Το πρώτο τραγούδι που ηχογράφησε, το έγραψε ο Γρηγόρης Μπιθικώτσης και είχε τίτλο «Πήρα τη στράτα την κακιά» (1952). Ακολούθησε το «Να πας να πεις της μάνας μου» (1956) του Γιώργου Ζαμπέτα.
Η Πόλυ Πάνου ήταν η πρώτη που τραγούδησε τα «Παιδιά του Πειραιά», που αργότερα έγινε μεγάλη επιτυχία και ήταν ο ίδιος ο Χατζιδάκις που την κάλεσε στο τηλέφωνο και της είπε: «Έχω, Πόλυ, γραμμένο ένα τραγούδι για σένα».
Η σημαντική αυτή ερμηνεύτρια τραγούδησε πολλά από τα καινούργια τραγούδια όλων των κορυφαίων λαϊκών συνθετών της δεκαετίας του '50. Ήταν η εποχή άλλωστε ανάδειξης μίας νέας γενιάς. Η Πόλυ Πάνου θα αναδειχτεί παράλληλα με τον Στέλιο Καζαντζίδη, τον Πάνο Γαβαλά, την Καίτη Γκρέυ και τη Γιώτα Λύδια. Ο Βασίλης Τσιτσάνης, ο Απόστολος Καλδάρας, ο Γιώργος Μητσάκης, ο Θόδωρος Δερβενιώτης και ο Μπάμπης Μπακάλης θα της γράψουν τα καινούργια τραγούδια με τα οποία θα αναδειχτεί στη δισκογραφία και στο πάλκο. Πολλά απ' αυτά θ' αντέξουν να τραγουδιούνται μέχρι και σήμερα.
Το "Μες στην πολλή σκοτούρα μου", και το "Παίξε Χρήστο το μπουζούκι" του Βασίλη Τσιτσάνη, "Φέρτε μια κούπα με κρασί", "Οτι βρέξει ας κατεβάσει" του Απ. Καλδάρα, "Σβήσε το φως να κοιμηθούμε" του Γιάννη Παπαϊωάννου, "Πάρε το δαχτυλίδι μου", "Καυγαδάκι" του Μητσάκη, "'Αλλα μου λεν τα μάτια σου", "Ένα σφάλμα έκανα" του Δερβενιώτη, "Εσένα δε σου άξιζε αγάπη", "Τα αδέλφια δε χωρίζουνε", "'Ασε πρώτα να ξεχάσω" του Καλδάρα, "Τα λιμάνια" του Τσιτσάνη και πολλά άλλα, υπήρξαν σταθμός στην καλλιτεχνική της πορεία.

Στο ιατρικό ανακοινωθέν του νοσοκομείου Υγεία αναφέρεται: «H Πολυτίμη Πάνου, ετών 73, απεβίωσε σήμερα Παρασκευή 27 Σεπτεμβρίου 2013 στο νοσοκομείο ΥΓΕΙΑ μετά από πολύμηνη και άνιση μάχη με τον καρκίνο».

Πηγή: Ethnos.gr 

Το Καλντερίμι - Πόλυ Πάνου

Σώπα μη μιλάς - Αζίζ Νεσίν

ΣΩΠΑ !!! ..Σώπα, μη μιλάς, είναι ντροπή, κόψ' τη φωνή σου, σώπασε επιτέλους κι αν ο λόγος είναι αργυρός, η σιωπή ειναι χρυσός.
Τα πρώτα λόγια που άκουσα από παιδί, έκλαιγα, γέλαγα, έπαιζα, μου λέγαν: «σώπα!».
Στο σχολείο μου κρύψανε την αλήθεια τη μισή,
μου λέγανε: «εσένα τι σε νοιάζει; Σώπα!»
Με φίλησε το πρώτο κορίτσι που ερωτεύτηκα και μου λέγανε:
«Κοίτα μην πεις τίποτα, σσσ...σώπα!»

Κόψε τη φωνή σου και μη μιλάς, σώπαινε.
Και αυτό βάσταξε μέχρι τα είκοσί μου χρόνια.
Ο λόγος του μεγάλου, η σιωπή του μικρού.
Έβλεπα αίματα στο πεζοδρόμιο,
«Τι σε νοιάζει εσένα;», μου λέγανε,
«θα βρεις το μπελά σου, σώπα!».
Αργότερα φωνάζανε οι προϊστάμενοι
«Μη χώνεις τη μύτη σου παντού, κάνε πως δεν καταλαβαίνεις, σώπα!»
Παντρεύτηκα, έκανα παιδιά, και τα 'μαθα να σωπαίνουν,
η γυναίκα μου ήταν τίμια κι εργατική και ήξερε να σωπαίνει.
Είχε μάνα συνετή, που της έλεγε: «Σώπα».
Σε χρόνια δίσεκτα οι γονείς, οι γείτονες, με συμβουλεύανε:
«Μην ανακατεύεσαι, κάνε πως δεν είδες τίποτα. Σώπα!»
Μπορεί να μην είχαμε με δαύτους γνωριμία ζηλευτή,
με τους γείτονες, μας ένωνε όμως, το «Σώπα!».
«Σώπα!» ο ένας, «σώπα!» ο άλλος, «σώπα!» οι επάνω, «σώπα!» οι κάτω,
«σώπα!» όλη η πολυκατοικία και όλο το τετράγωνο.
«Σώπα!» οι δρόμοι οι κάθετοι και οι δρόμοι οι παράλληλοι.
Κατάπιαμε τη γλώσσα μας... Στόμα έχουμε και μιλιά δεν έχουμε.
Φτιάξαμε το σύλλογο του «Σώπα!». Και μαζευτήκαμε πολλοί,
μια πολιτεία ολόκληρη, μια δύναμη μεγάλη, αλλά μουγκή!
Πετύχαμε πολλά, φτάσαμε ψηλά, μας δώσανε παράσημα,
τα πάντα κι όλα πολύ εύκολα,μόνο με το «Σώπα!».
Μεγάλη τέχνη αυτό το «Σώπα»!
Μάθε το στη γυναίκα σου, στο παιδί σου, στην πεθερά σου
κι όταν νιώσεις ανάγκη να μιλήσεις ξερίζωσε τη γλώσσά σου
και κάν' την να σωπάσει.Κόψ'την σύρριζα.
Πέτα την στα σκυλιά.
Το μόνο άχρηστο όργανο από τη στιγμή που δεν το μεταχειρίζεσαι σωστά.
Δεν θα έχεις έτσι εφιάλτες, τύψεις κι αμφιβολίες.
Δε θα ντρέπεσαι τα παιδιά σου και θα γλιτώσεις απ' το βραχνά να μιλάς,
χωρίς να μιλάς να λες «έχετε δίκιο, είμαι σαν κι εσάς»
Αχ! Πόσο θα 'θελα να μιλήσω ο κερατάς!
Και δεν θα μιλάς,θα γίνεις φαφλατάς,θα σαλιαρίζεις αντί να μιλάς.
Κόψε τη γλώσσα σου, κόψ' την αμέσως.Δεν έχεις περιθώρια.
Γίνε μουγκός.
Αφού δε θα μιλήσεις, καλύτερα να το τολμήσεις. Κόψε τη γλώσσά σου.
Για να είσαι τουλάχιστον σωστός στα σχέδια και στα όνειρά μου
ανάμεσα σε λυγμούς και παροξυσμούς κρατώ τη γλώσσά μου,
γιατί νομίζω πως θα 'ρθει η στιγμή που δεν θα αντέξω
και θα ξεσπάσω και δεν θα φοβηθώ και θα ελπίζω
και κάθε στιγμή το λαρύγγι μου θα γεμίζω με ένα φθόγγο,
με έναν ψίθυρο, με ένα τραύλισμα, με μια κραυγή που θα μου λέει:
ΜΙΛΑ!

Αζίζ Νεσίν  (πηγή: Σκέψεις Σοφών) 

Pablo Neruda: Αργοπεθαίνει...

Αργοπεθαίνει όποιος γίνεται σκλάβος της συνήθειας,επαναλαμβάνοντας κάθε μέρα τις ίδιες διαδρομές, όποιος δεν αλλάζει περπατησιά, όποιος δεν διακινδυνεύει και δεν αλλάζει χρώμα στα ρούχα του, όποιος δεν μιλεί σε όποιον δεν γνωρίζει. 

Αργοπεθαίνει όποιος αποφεύγει ένα πάθος, όποιος προτιμά το μαύρο για το άσπρο και τα διαλυτικά σημεία στο "ι" αντί ενός συνόλου συγκινήσεων που κάνουν να λάμπουν τα μάτια, που μετατρέπουν ένα χασμουργητό σε ένα χαμόγελο, που κάνουν την καρδιά να κτυπά στο λάθος και στα συναισθήματα.

Αργοπεθαίνει όποιος δεν αναποδογυρίζει το τραπέζι, όποιος δεν είναι ευτυχισμένος στη δουλειά του, όποιος δεν διακινδυνεύει τη βεβαιότητα για την αβεβαιότητα για να κυνηγήσει ένα όνειρο, όποιος δεν επιτρέπει στον εαυτό του τουλάχιστον μια φορά στη ζωή του να αποφύγει τις εχέφρονες συμβουλές. 

Αργοπεθαίνει όποιος δεν ταξιδεύει, όποιος δεν διαβάζει, όποιος δεν ακούει μουσική, όποιος δεν βρίσκει σαγήνη στον εαυτό του. 

Αργοπεθαίνει όποιος καταστρέφει τον έρωτά του, όποιος δεν επιτρέπει να τον βοηθήσουν, όποιος περνάει τις μέρες του παραπονούμενος για την τύχη του ή για την ασταμάτητη βροχή. 

Αργοπεθαίνει όποιος εγκαταλείπει μια ιδέα του πριν την αρχίσει, όποιος δεν ρωτά για πράγματα που δεν γνωρίζει. 

Αποφεύγουμε το θάνατο σε μικρές δόσεις, όταν θυμόμαστε πάντοτε ότι για να είσαι ζωντανός χρειάζεται μια προσπάθεια πολύ μεγαλύτερη από το απλό γεγονός της αναπνοής. 

Μόνο η ένθερμη υπομονή θα οδηγήσει στην επίτευξη μιας λαμπρής ευτυχίας. 

Pablo Neruda (Μετάφραση από τα ιταλικά: Βασίλης Χατζηγιάννης).

Απεβίωσε σε ηλικία 92 ετών η Άννα Χρυσάφη

Η Άννα Χρυσάφη, μια από τις σπουδαιότερες ερμηνεύτριες του ελληνικού ρεμπέτικου και λαϊκού τραγουδιού έφυγε από τη ζωή πλήρης ημερών, σε ηλικία 92 ετών.
Γνωστή ως βασίλισσα του πάλκου, η Άννα Χρυσάφη σημάδεψε τον χώρο του λαϊκού τραγουδιού. Ήταν η πρώτη ντίβα που ερμήνευε όρθια στο πάλκο τις επιτυχίες της και η πρώτη που κατάφερε να φέρει την καλή κοινωνία σε λαϊκό εξοχικό κέντρο, στο θρυλικό Ροσινιόλ των Σεπολίων, που έδωσε και το όνομά του στην περιοχή. Υπήρξε η πρώτη ρεμπέτισσα που τόλμησε να εμφανιστεί στη μεγάλη οθόνη, στην ταινία του ελληνικού κινηματογράφου «Ο Πύργος των Ιπποτών» του 1952, ερμηνεύοντας το «Μια γυναίκα, δύο άντρες, κομπολόι δίχως χάντρες» του Γιώργου Μητσάκη.
Η Άννα Χρυσάφη γεννήθηκε στην Αθήνα το 1921. Οι γονείς της ήταν πρόσφυγες από τη Μικρά Ασία και στην οικογένειά της υπήρχαν πολλοί μουσικοί. Ξεκίνησε την καριέρα της το 1949 και η πρώτη της μεγάλη επιτυχία ήταν τα «Πεταλάκια» του Μανώλη Χιώτη. Άλλη μια μεγάλη επιτυχία ερμήνευσε ήταν το τραγούδι «Δεν μπορεί κανείς να ξέρει» του Μάνου Χατζιδάκι, στη ταινία «Το κοροϊδάκι της δεσποινίδος».
Συνεργάστηκε με όλα τα μεγάλα ονόματα του λαϊκού και ρεμπέτικου τραγουδιού, όπως οι Βασίλης Τσιτσάνης, Μάρκος Βαμβακάρης, Γιάννης Παπαϊωάννου, Σωτηρία Μπέλου, Απόστολος Καλδάρας, Τάκης Μπίνης κ.ά. και χάρισε τη φωνη της σε τουλάχιστον 400 επιτυχίες. Από τις πιο γνωστές: «Το παρελθόν θυμήθηκα» του Στράτου Καμενίδη, «Στο Τούνεζι στην Μπαρμπαριά» του Βασίλη Τσιτσάνη, «Μες στης Πόλης το χαμάμ» του Ανέστου Δελιά, «Πάρε το δαχτυλίδι μου», «Όπου Γιώργος και μάλαμα», «Πάλιωσε το σακάκι μου» του Γιώργου Μητσάκη, «Το κορίτσι απόψε θέλει» του Γιάννη Τατασόπουλου και «Λίγα ψίχουλα αγάπης σου γυρεύω» του Σταύρου Τζουανάκου.
Τα τελευταία χρόνια ζούσε, με τον σύζυγό της Φώτη, στους Αγίους Αναργύρους και τα καλοκαίρια στο εξοχικό τους στην Ανάβυσσο.
ertopen